In de groei

Foto bij blog 11

‘Jij leeft het leven van jouw kinderen’, zei mijn coach onlangs tegen me.

Dat was een schot in de roos. Ik zie het moederschap als een heel belangrijke taak. En die taak voelde nog veel groter en belangrijker, toen de oudste zijn eerste diagnose kreeg. Ik heb boeken verslonden, informatie gelezen, trainingen gevolgd en veel in de praktijk gebracht thuis. Naast dat ik het heel interessante materie vond, werd ik met name gedreven door zijn welzijn. Ik wilde zo graag dat hij minder boos zou hoeven zijn. En toen de diagnose autisme 3 jaar geleden gesteld werd, ben ik me weer daarop gaan inlezen en ben ik zijn leven voorspelbaar gaan maken. Daar heb ik enorm veel in geïnvesteerd, en heeft absoluut bijgedragen aan het feit dat hij zich begrepen ging voelen en dingen begrijpelijker en dus ook makkelijker voor hem werden. Dit deed ik natuurlijk niet alleen voor hem. Dat deed ik ook voor de vader van mijn kinderen, voor mijn jongste zoontje die vaak de dupe was van de oudste zijn boze buien, en ook echt wel voor mijzelf om meer rust te krijgen en te kunnen genieten van het gezinsleven. Maar ik zag het ook als mijn taak als ouder om hier heel veel in te investeren.

Het leven werd zo behoorlijk gestructureerd. We gingen steeds minder vaak ergens naartoe. Het werd vaak een teleurstelling: de oudste die vaak ruzie maakte met andere kinderen of brutaal was naar volwassenen of de broers onderling die elkaar de tent uitvochten: ik was non-stop met ze bezig, aan het bijsturen en liep op mijn tenen. Uiteindelijk waren we dan allemaal moe en gefrustreerd, dus gingen we steeds korter of niet. En omdat ze beiden vaak ook slecht sliepen, was thuis blijven en de kids in hun eigen bed ook belangrijk. De flexibiliteit en de spontaniteit ging er steeds meer uit.

De zorg voor de kinderen en het zoeken van oplossingen en doen van aanpassingen in het (gezins)leven heeft heel mooie resultaten opgeleverd. Heeft mijn zoon doen groeien. Daar ben ik trots op. Maar het is ook enorm ten koste gegaan van mijzelf. Van mijn sociale leven, van mijn gezondheid, van mijn werk. Daarmee heb ik mezelf ook veel plezier ontnomen. Maar ik vond dat bij mijn taak en verantwoordelijkheid als moeder horen: mijn kinderen en hun welzijn prioriteit 1. En toch gaat er iets flink mis. Want ik zit helaas – sinds een aantal weken – weer in een burn-out. De derde keer in 8 jaar.

Nu hangt die burn-out met veel meer samen dan alleen de extra zorg en investering die mijn kinderen vragen.

Met ‘je leeft het leven van jouw kinderen’, bedoelde ze dat ik ook al het verdriet, en alle zorgen die mijn kinderen uiten, net zo intens ervaar als zij. Dat ik hun emoties overneem. Als zij liggen te slapen, ga ik met hun emoties naar bed en ik sta er ‘s ochtends mee op. Loslaten NUL. En dat maakt het, als mijn kinderen al lang en breed weer in het NU leven, voor mij een flinke extra belasting, terwijl ik die tijd veel beter kan gebruiken voor me-time: bijtanken en genieten. Maar dat moet je jezelf wel toestaan. Want ik ben in die tijd bezig met oplossingen bedenken, me gefrustreerd voelen dat ik niet genoeg hulp krijg en me zorgen maken over de toekomst. Ik kan dan moeilijk genieten van mijn vrije tijd, want hoe kan ik daar van genieten als mijn kinderen zich rot voelen?

Dit zit trouwens in het aard van het beestje. Zo heeft iedereen zijn of haar eigen ontwikkelde patronen, die doorgaans zeer hardnekkig zijn. Althans, bij mij wel, want dat die burn-outs terugkomen, is ook niet zonder reden. Deze burn-out is wel anders. Het voelt nu niet alsof ik helemaal op de bodem zit.

Ik ben in de afgelopen maanden enorm aan het groeien. Ook in loslaten. En ik sta mijzelf steeds meer toe om ook te mogen genieten als ik alleen ben of met vrienden, ook als het weer mis is gegaan tussen de kinderen. Ik zorg beter voor mijzelf door me kwetsbaar op te stellen en te kijken naar mijn eigen aandeel in deze burn-outs en de patronen te doorbreken. Ik maak keuzes die nodig zijn om belemmerende patronen te doorbreken, hoe verrekte moeilijk sommige ook zijn, en ook zeker niet door iedereen als populair worden ontvangen. Maar ik moet ze maken, omdat ik anders volledig onderuit ga. Want het is nu wel heel goed tot mij doorgedrongen dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk, onafhankelijk van wat er om mij heen gebeurt. En ik leer steeds weer wat beter te luisteren naar mijn intuïtie en daarop te vertrouwen; en vervolgens te kiezen voor andere wegen.

Voor de kinderen is mama ‘ziek van haar werk’ en moet ze veel uitrusten.

Ik kan gelukkig nog steeds intens genieten van de fijne momenten met de kids (misschien nu wel meer dan ooit): het maken van gekke filmpjes, de momenten op het voetbalveld, het stoeien op bed, de kletsmomenten bij bedtijd, de knuffels, maar het is ook nogal wennen voor ze: een moeder die vaker huilt, een half uurtje op bed ligt, of opeens van ze eist dat ze van alles zelf moeten doen wat ze eerst niet hoefden. Zoals bijvoorbeeld laatst op woensdagmiddag. Waar ik na de zoveelste zeurbui van de jongste van die dag, hem buiten zette met zijn fiets en zei: ‘Vandaag ga jij alleen naar voetbal. Mama is te moe van het zeuren, en moet uitrusten op de bank’. Onder hevig protest ging hij met zijn fiets naar voetbal, wat hij overigens nog nooit eerder had gedaan. Had ik geen burn-out gehad, dan had ik hem niet alleen laten gaan, want dat zou ik onverantwoordelijk van mijzelf hebben gevonden. Nu moest ik wel, ik was te bang dat ik bij nog 1 keer weerstand ontzettend tegen hem zou gaan schreeuwen.

Ik ben op de bank geploft en heb een half uur geslapen. En hoe kwam hij terug? Met een hele zelfverzekerde blik. Terwijl hij de voordeur opende, zei hij: ‘Mam, ik plofte neer op de grond na de voetbaltraining op het veld en was te moe om nog naar huis te fietsen. Maar weet je mam? Ik zei tegen mijzelf: Je bent een grote jongen, en jij kan dit!’ WAUW. Doordat ik groei, groeien mijn kinderen ook. Zo compleet waardeloos is die burn-out dus ook weer niet.


NB Ik haal mijn inspiratie om te gaan voor je dromen, veel meer in het ‘nu’ te leven en positiever in het leven te staan, o.a. vanuit de volgende geweldige inspirerende mensen:

Sanny Verhoeven (Sanny zoekt Geluk) met haar Feel-goed YouTube filmpjes (enorme aanrader: Motivatie maand)

Robin Stevens (De techniek Neuro Linguistisch Programmeren). Heeft ook een boek geschreven: ‘De Kracht van NLP’, enorm laagdrempelig, eenvoudig en leerzaam!)

Erik Smithuis (Boek: Een gouden toekomst: een verhaal over de 7 sleutels tot je dromen)

Maaike Helmer (Stressedout: online magazine over stress, met fijne tips over geluk, binnenkort komt haar boek ‘NIETS’ uit)

Signaal bij nieuwe blogs?

Ik plaats gemiddeld 1 keer per maand een nieuwe blog. Wil je een seintje krijgen als de nieuwste online staat? Klik dan rechts onderin deze website op ‘volg’ en voer je e-mailadres in. Je krijgt dan een mailtje als er een nieuwe blog is geplaatst. Let op: deze kan ook in je SPAM-mailbox terecht komen.

Je kan ook de Facebookpagina ‘Autisme Houten’ volgen. Daar zal een link worden geplaatst als er een nieuwe blog online staat.

NB: Ik ben eind 2017 begonnen met bloggen. Ik laat alleen mijn laatste geschreven blogs online staan. Wil je de rest lezen? Neem dan contact met me op.

6 Replies to “In de groei”

  1. Het is alsof ik mijn verhaal lees. Wat belachelijl veel overeenkomsten. Wat goed om te lezem dat jij langzaamaan, beetje bij beetje, ook voor jezelf kiest. Zover ben ik nog niet…maar het sterkt me wel!

    Like

  2. zo herkenbaar. Ben net weer volledig aan t werk, na bijna een half jaar thuis te hebben gezeten. Fysiek volledig uitgeput, gelukkig mentaal niet. Je moet idd af toe tijd voor jezelf nemen om het vol te houden.

    Like

  3. Herkenbaar! Prachtig uit jezelf geschreven zonder het mooier te maken dan het is. Dankbaar dat ik niet de enige ben met struggles, blij dat ik je blogs heb mogen ontdekken.

    Like

  4. Precies mijn verhaal… die uitspraak deed mijn therapeut ook bij mij.
    Na ruim een jaar thuis (voor de 2e keer) nu weer aan het werk. Maar geef duidelijk mijn grenzen aan en ga af en toe heerlijk ‘alleen’, met vriendinnen, op pad.
    Uitrusten, ademhalen, huilen, maar vooral ook veel lachen!
    Dank voor je mooie blogs!

    Like

Laat een reactie achter op Martine Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s