Waarom ik soms zo boos ben op autisme

Fuck Autisme

Ik neem een gok met deze blog. De blogs die ik tot dusver schreef, werden positief ontvangen. De blogs die ik schreef, heb ik allemaal op zo’n manier geschreven dat ik mijzelf later nog recht in de ogen kan kijken als mijn zoons mijn blogs lezen. Dat ze mij niet kwalijk gaan nemen wat ik heb geschreven, dat ze niet denken dat ik niet gelukkig met ze ben. Maar ik wil ook eerlijk mijn verhaal kunnen vertellen. Dat vergt een bepaalde manier van schrijven, die best ingewikkeld is.

De belangrijkste reden dat ik ben begonnen met bloggen, is omdat ik andere ouders herkenbaarheid wil geven. Dat ze zich in mijn verhaal herkennen en zich op die manier gehoord en gezien voelen. Dat ze weten dat, ondanks dat het soms zo lijkt, niet de enige zijn die het behoorlijk voor hun kiezen krijgen. Dat het niet veroordeeld wordt, hoe ze zich kunnen voelen en hoe boos ze kunnen zijn. Ook ik voel me enorm gesteund als ik als reactie op mijn blog ‘zo herkenbaar’ lees. En als ik verder in de toekomst kijk, hoop ik ook dat anderen iets uit mijn verhalen halen, waar ze in de praktijk iets mee kunnen, om meer rust te vinden en meer te kunnen genieten. Deze wens is heel sterk. En daarom besloot ik toch om mijn verhaal op te schrijven en met jullie te delen. En probeer ik te vertrouwen op al die dingen die ik wel goed doe met mijn kinderen en dat is in ieder geval dat ik ze sinds ze geboren zijn élke dag opnieuw weer laat weten hoeveel ik van ze houd, en dat hoeveel ruzie of boze buien er ook zijn of komen en hoe vaak ze me ook uit zouden schelden, dat daar nóóit verandering in komt en ik er altijd voor ze zal zijn.

Ik voel me totaal niet gewaardeerd.

Vanmorgen stond ik nog te schreeuwen tegen eerst mijn jongste en daarna mijn oudste zoon. Iets wat ik zelf veroordeel, want, zeg ik zelf altijd: ‘Geef als ouder het goede voorbeeld’. Als ik mijn kinderen naar school breng, zeg ik niets. Het uitzwaaien van mijn jongste doe ik gematigd. Ik kon niet wachten tot ik thuis op mijn bank mocht gaan zitten. Na heel veel diep zuchten, probeer ik te mediteren. Zelfs op haar stem ben ik boos. Dit werkt niet. Fuck, wat dan wel? En dan opeens, denk ik aan mijn blog die ik recent voor KOEKIE schreef. In dat blog gaf ik andere ouders als tip mee, om je gevoelens van boosheid en verdriet toe te laten, zodat je rust krijgt in je lijf en je daarna makkelijker weer over kunt stappen naar de positiviteit.

Ik beslis mijn eigen advies eens op te volgen. Ik pak een schrift en schrijf mijn boosheid op papier. Na elke zin kras ik als een bezetene de tekst weer door. De kat komt geschrokken kijken. Ik schrik zelf ook van wat ik opschrijf. Want mijn boosheid richt zich met name op de oudste. Over hoe geïrriteerd hij was vanmorgen omdat zijn ontbijt niet op tijd op tafel stond, terwijl hij zelf 10 minuten te laat was. Hoe hij het in zijn hoofd haalt om mij daar de schuld van te geven. Ik sta hier verdorie met mijn burn-out met mijn goede gedrag alle boterhammen te smeren en de spreekbeurtspullen in te pakken, nadat ik vanmorgen alweer een driftbui van zijn broertje achter de rug heb, en 18 x heb gehoord dat de oudste de jongste dom en stom noemde omdat hij ons om half 7 wakker had geschreeuwd. En die burn-out die is er omdat ik al 8 jaar lang ongelooflijk veel tijd heb geïnvesteerd en heb gevochten voor de juiste hulp voor ons gezin. En dat schreeuwende broertje is er grotendeels omdat hij zo vaak is weggeduwd door zijn broer, voor dom, dik en lelijk uitgemaakt, en onderbroken als hij een leuk verhaal vertelde, waardoor hij nu énorm onzeker is geworden, geen voorbeeldgedrag kent en het negatieve gedrag heeft overgenomen. Waardoor ik ook al jaren mijn handen vol heb aan hem. En ook boos wordt op hem. Dus houd je commentaar voor je met dat hij dom en stom is en een grote sukkel omdat hij zoveel scheldt. Dat is niet terecht. En ook ik verdien het verdorie niet dat ik commentaar krijg omdat het ontbijt niet op tijd op tafel staat, en dat ik wakker wordt geschreeuwd en uitgescholden door mijn jongste als ik zijn sok niet wil aantrekken. Waarom moet de jongste eigenlijk ook zo pittig zijn? Weten jullie wel wat ik allemaal voor jullie doe??!!

En dan komen de tranen. Volledig onterecht hoe ver mijn boosheid gaat richting mijn oudste (en uiteindelijk ook mijn jongste) en dat ik vanmorgen mijn geschreeuw niet kon inhouden dat ze NU moesten stoppen met al dat gezeik. Ik schaam me dood wat ik op papier heb geschreven. Ik zie de gezichten van mijn kinderen voor me, en voel hoe ontzettend veel ik van ze houd. En ik veroordeel mezelf keihard dat ik allemaal verwijten richting mijn oudste op papier zet, terwijl ik WEET dat hij er NIETS aan kan doen. Hij heeft hier ook niet voor gekozen. Ik ben juist heel trots op hem hoe hij zich staande houdt in deze wereld, en steeds zelfstandiger wordt. En ik weet ook dat ik geen dankbaarheid van mijn kinderen kan verwachten, op de manier waarop ik het zou willen zien. Ik laat de tranen lopen: tranen van schuldgevoel, tranen van intense liefde voor mijn kinderen, tranen van verdriet over alle complexiteit.

Ondanks dit, voel ik ook opluchting door mijn lijf stromen. En de boosheid wegzakken. Het helpt om eerlijk toe te geven aan -onredelijke- boosheid en zo tot het besef te komen waar het echt om draait.

Ik ben namelijk niet boos op hem. En ook niet op zijn broertje. Ik ben boos op het autisme van mijn oudste zoon.

En de moeilijkheden die het met zich meebrengt. Fuck autisme. Boosheid op zijn autisme, mag dat er zijn? Mijn oudste is regelmatig boos op zijn autisme. Dat begrijp ik best. Maar er zijn ook mooie dingen die autisme met zich meebrengen en wat hem maken wie hij is. Ik zit in tweestrijd: ik kan zijn autisme niet ‘afvallen’, want hoe kan ik hem duidelijk maken dat zijn autisme en hij los staan van elkaar en ik hem niet afwijs hoe hij is? Dus ik heb dat altijd gebagatelliseerd. Ik zou ons allemaal wel graag de ruimte te willen geven om er boos over te mogen zijn. Maar hoe doe je dat?

Ik moet denken aan een hele slechte dag twee weken geleden met de kinderen thuis, waar ze continue boos op elkaar of op mij waren. Mijn jongste lag al een half uur in bed, en ik sloop toen ik even een half uurtje tot mezelf was gekomen, nog even naar boven. Hij vroeg me wat ik kwam doen. Ik zei: ‘Ik kom je nog een kus en knuffel brengen en je vertellen dat ik van je houd’. Waarop hij antwoordde: ‘Lieve mama, dat weet ik toch allang dat je van me houdt. Maar soms is het drama hè mama?’ En dan voel ik me volschieten en besef ik me weer terdege hoe lastig het ook voor hem is om een brusje te zijn.

 

Signaal bij nieuwe blogs?

Ik plaats gemiddeld 1 keer per maand een nieuwe blog. Wil je een seintje krijgen als de nieuwste online staat? Klik dan rechts onderin deze website op ‘volg’ en voer je e-mailadres in. Je krijgt dan een mailtje als er een nieuwe blog is geplaatst. Let op: deze kan ook in je SPAM-mailbox terecht komen.

Je kan ook de Facebookpagina ‘Autisme Houten’ volgen. Daar zal een link worden geplaatst als er een nieuwe blog online staat.

NB: Ik ben eind 2017 begonnen met bloggen. Ik laat alleen mijn laatste geschreven blogs online staan. Wil je de rest lezen? Neem dan contact met me op.

 

 

 

6 Replies to “Waarom ik soms zo boos ben op autisme”

  1. Poeh lieve Marleen… de tranen springen mij ook in de ogen bij het lezen… jij, voor mij altijd de oersterke vrouw, pittig en lekker eigenwijs. Jij mag ook even “breken” en het eruit gooien. Powervrouw. Ik heb zoveel respect voor je! Xxx

    Like

  2. Dit is zoooooo herkenbaar.
    Hier…. zoontje 12.. autisme.. . dochter 10.. met nabootsgedrag. Neem het haar eend kwalijk. Want broerlief mag ook zo veel.. volgens haar… Mama gelukkig met nieuwe liefde. Maar samenwonen in samengesteld gezin werkt na 3 jaar strijd niet.. dus maar weer verhuizen.. te veel prikkels voor een jongetje die er door dat stom autisme niets aan kan doen. Ik zet mezelf en eigen geluk opzij …. zucht.. Carpe Diem.. iedere dag opnieuw.. maar ook ik hou zo ontzettend veel van hun.. met …en ,..of zonder autisme..

    Like

  3. Slik, dat kon ik wel geschreven hebben. Alleen zijn die van mij 2 meisjes. En heeft mijn oudste ook autisme en doet de jongste ook alles na. En ook ik ben na al die jaren vechten voor de juiste hulp helemaal opgebrand.
    Fijn om ook zoiets een keer te lezen. Je mag er best wel eens klaar mee zijn. we zijn allemaal maar mens. Ik ga je volgen. Kzag vanavond je nieuwste blog ergens langs komen en kwam uiteindelijk hier terecht.

    Like

  4. Zo herkenbaar!! .. Mij oudste van 4 jaar heeft deze buien ook elke dag is weer een strijd de jongste van 2 neemt dit gedrag over… Heel veel respect voor je dat je dit zo oppakt hoe moeilijk het ook is af en toe. Liefs Samantha

    Like

Laat een reactie achter op Amber Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s