Autisme en een crisis – dat combineert niet lekker

Het is half 12 ‘s nachts. Ik sta in het halletje bij de voordeur, met mijn jongste (8) met een versnelde ademhaling, die niet meer dan 1 zin kan spreken. De huisartsenpost neemt niet op, ook niet nadat ik na 5 minuten aan de telefoon wachten tot 2 keer toe op de spoedknop drukte. Mijn kind is niet in levensgevaar, maar ik wil wel dat hij snel gezien wordt door een arts. Dus ik ga dan zelf maar richting de huisartsenpost. Mijn oudste (10, ASS) ligt boven te slapen. Zijn vader kan niet over de oudste komen waken, omdat hij op vakantie is. Ik wil zo snel mogelijk weg, maar ik kan de oudste niet mee nemen, omdat ik teveel tijd nodig heb om hem klaar voor vertrek te krijgen. Ik zal eerst uitleg moeten geven, en geruststellen en die tijd is er simpelweg niet. Ik moet nú weg. Maar ik wil hem ook niet alleen achterlaten. Wat als hij wakker wordt en ik ben er niet? Ik bedenk me dat hij mijn telefoonnummer uit zijn hoofd kent, me altijd belt als er iets is, en de telefoon 1 kamer van hem verwijderd ligt. Dat in combinatie met het feit dat we misschien maar kort weg zijn en ik snel weg moet, zorgt ervoor dat ik ervoor kies nu weg te gaan. Ik laat de lamp op de overloop aan, doe de deur niet op dubbelslot, trek de voordeur achter me dicht en vertrek met mijn jongste richting de huisartsenpost.

Tijd om daarna nog na te denken over thuis is er niet. Ik moet rustig blijven, want de jongste is in paniek omdat hij zich rot voel en het eng vindt om in de nacht op pad te zijn. Maar als ik bij de huisartsenpost aan kom, staan we voor een gesloten deur. Ik bel wederom de huisartsenpost en krijg nu gelukkig wel gelijk iemand aan de lijn. Ze zegt me dat er niemand aanwezig is en dat het belangrijk is dat je van tevoren altijd eerst de huisartsenpost belt. Ik raak nu behoorlijk gefrustreerd. Mijn zoon is in nood en mijn andere zoon is alleen thuis. Ik zet mijn dwingende stem op dat ik wil dat mijn kind nu gezien wordt en dat zij mij moet vertellen waar ik naartoe moet. Gelukkig is er een arts onderweg en kunnen we na 10 minuten naar binnen. Daar blijkt dat mijn zoontje inmiddels boven de 40 graden koorts heeft, een verhoogde hartslag en in ademhalingsmoeilijkheden verkeert. Hij gaat gelijk een vernevelingskapje met  medicijnen voor zijn longen. Ik heb geen tijd om opvang voor de oudste te regelen… ik zit continue naast mijn zoontje die alles zo goed ondergaat, maar het allemaal erg spannend vindt. Ik houd me sterk, maar ik zie een klein mannetje die mijn hand vasthoudt, met een kapje over zijn gezicht die me vertelt dat hij zo graag zou willen slapen. En ik hoor niemand zeggen dat het goed komt met hem. En ergens in mijn achterhoofd hoor ik dat stemmetje zeggen dat ik mijn andere kind alleen thuis heb achtergelaten en dat niemand dat weet. Ik kan nu niet breken.

Zijn zuurstofgehalte blijft onvoldoende op peil, ondanks dat de medicatie hem letterlijk ademruimte heeft gegeven en hij weer praatjes begint te krijgen. Ze willen dat hij voor de zekerheid gezien wordt door de kinderarts. Geen noodgeval, maar omdat het wel van belang is dat hij in de gaten wordt gehouden onderweg naar het ziekenhuis, gaan we met de ambulance. Dus ik laat mijn auto staan en we vertrekken met de ambulance naar het ziekenhuis. We maken er een avontuur van: we maken foto’s en hij krijgt een knuffel. Omdat hij nu zoveel praatjes heeft, heb ik de ruimte om opvang voor mijn kind thuis te regelen. Na een half uur krijg ik een berichtje van mijn broertje dat de oudste heerlijk ligt te slapen. Pak van mijn moederhart.

In het ziekenhuis is de kinderarts tevreden over hoe het nu gaat. Oorzaak is een longontsteking en daar bovenop een astma/allergische aanval, die uiteindelijk dit effect had. Ze willen hem nog wel graag een nacht observeren. Als mijn zoon uiteindelijk aan alle apparatuur aangesloten en op een eigen kamer ligt, is het inmiddels 3 uur in de nacht, en mag hij eindelijk gaan slapen. Ik twijfel of ik zijn vader nu zou moeten bellen om hem op de hoogte stellen van de rollercoaster waar we sinds gisteravond in zijn beland; de zoveelste keuze die ik  moet maken waarvan ik niet weet welke de beste is. Ik besluit pas te bellen als het ochtend is, en ik weet dat alles goed is. Na een half uur vallen we allebei in slaap.

Zijn zuurstofwaardes blijven in de uren daarna goed, en als we horen dat we eind van de ochtend naar huis mogen, bel ik zijn vader met een korte samenvatting en kunnen vader en zoon elkaar even horen. Ik besef me op het moment dat ik zijn stem hoor, dat ondanks dat we gescheiden zijn, dat ik hem wel gemist heb om dit soort ‘crisissituaties’ als ouders samen op te lossen. En ik twijfel of ik wel de juiste keuzes heb gemaakt.   

Thuis heb ik het idee dat ik het allemaal wel red en ik zeg mijn moeder nog dat het niet nodig is dat ze komt helpen. De oudste gaat na schooltijd nog even mee met een moeder van school. Helaas blijkt de jongste heel boos omdat hij van mij die avond niet naar het schoolkerstdiner mag. Zijn boze bui is niet mild… en houdt aan tot begin van de avond. Als mijn oudste thuis komt is hij van slag, ziet erg op tegen het kerstdiner en is heel boos over de plek waar hij in de klas zit vanavond. Eind van het jaar is het voor hem duidelijk (al dagen) helemaal op. Deze chaos helpt voor hem niet mee. Het vergt me veel rust, tijd en aandacht om hem gereed te krijgen voor het Kerstdiner, waar hij perse wel naartoe wilt. Rust, tijd en aandacht die ik eigenlijk niet meer heb na deze nacht. Gelukkig kan mijn moeder alsnog komen, en lever ik mijn oudste eind van de middag redelijk rustig af op school. Ik heb met de docent van mijn jongste geregeld dat ik wat hapjes uit de klas mag ophalen en mee mag nemen voor thuis, zodat hij toch nog iets mee krijgt van het Kerstdiner. Als ik de klas in kom en zijn lege tafeltje zie met alle Kerstknutsels die hij heeft gemaakt, breekt mijn hart. Uiteindelijk hebben beide kids een fijne avond. Als ze uiteindelijk in bed liggen, ben ik heel erg moe, maar ik voel me tevreden: we zijn allemaal weer gezond, beide Kerstdiners zo goed als het kon gered, dankbaar voor mijn moeder, en ik val uitgeput in slaap.

Als ik vrijdagochtend wakker wordt, is de adrenaline duidelijk uitgewerkt. Ik ben helemaal op en vol met emoties, waar ik gisteren duidelijk geen ruimte voor had. Ik ben niet te genieten, mijn nek zit muurvast en ik kan niets van de kinderen hebben. Dit ga ik geen weekend volhouden en uiteindelijk vangen mijn ouders en zus de jongste voor een paar dagen op. Zodat ook ik hersteltijd krijg.

Die vrijdagavond heb ik een gesprekje met mijn oudste. Ik leg hem uit waarom ik hem alleen thuis had gelaten: dat ik een keuze moest maken, welk kind mij op dat moment het hardste nodig had. Hij lijkt het te begrijpen. Als ik hem vraag wat hij zou hebben gedaan als hij in de nacht wakker was geworden en ik niet thuis was geweest, zegt hij: ‘Dan zou ik zo bang zijn geweest voor inbrekers, dat ik onder mijn dekbed was gaan liggen en was gaan huilen’. Ik schrik ervan en heb mijn emoties niet onder controle. Ik had geen andere keus. En toch voelt het heel erg naar. Autisme & een crisis: dat past eigenlijk gewoon niet.

***

Signaal bij nieuwe blogs?

Ik plaats gemiddeld 1 keer per maand een nieuwe blog. Wil je een seintje krijgen als de nieuwste online staat? Klik dan rechts onderin deze website op ‘volg’ en voer je e-mailadres in. Je krijgt dan een mailtje als er een nieuwe blog is geplaatst. Let op: deze kan ook in je SPAM-mailbox terecht komen.

Je kan ook de Facebookpagina ‘Autisme Houten’ volgen. Daar zal een link worden geplaatst als er een nieuwe blog online staat.

NB: Ik ben eind 2017 begonnen met bloggen. Ik laat alleen mijn laatste geschreven blogs online staan. Wil je de rest lezen? Neem dan contact met me op.

2 Replies to “Autisme en een crisis – dat combineert niet lekker”

  1. Lieve Marleen, altijd moeilijk zo’n crisissituatie! Ik neem aan dat je broer of ouders gezegd hebben dat je altijd mag bellen… wellicht een geruststelling voor de volgende keer, dan kan jij weg en weet je dat er iemand is die hem opvangt als hij wakker wordt. Want ja hoe vaak worden ze nog wakker ‘s nachts… begrijp heel goed je gevoel en je moeilijke keuze! Weet je je doet het nooit goed… niemand kan in crisissituaties het goed doen. Het enige dat je doen kan is je familie bellen om te vragen of zij zsm naar je huis kunnen gaan. Meer niet, je andere kind heeft je namelijk op dat moment nog harder nodig!
    Heel goed dat je rustig bent gebleven en dat je hulp gevraagd heb voor het weekend! Trots op je!

    Like

  2. Ahhhhh wat een hele nare situatie zeg!! Ik moet er niet aan denken dat me zoiets overkomt. Gelukkig is je oudste niet wakker geworden. Het is lastig he om alleenstaande moeder te zijn… I know😣

    Ik heb ooit 1x de kliko buiten gezet toen mijn zoon , ass. Op bed lag te slapen, en ja hoor, ik was 1 minuut in de tuin geweest en hij lag te roepen mamamama…. helemaal overstuur omdat ik niet meteen naast zn bed stond.
    Een jaar lang is hij bang geweest en vroeg elke avond… mama niet weg gaan he…

    Like

Laat een reactie achter op Martine Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s