Wat laat je los, en waar vecht je voor?

‘Things we work the hardest for, we value the most’. Dit zijn de woorden van Tony Robbins, Amerikaans coach, spreker en schrijver. Ik moet denken aan waar ik trots op ben, en of ik daar inderdaad hard voor gewerkt heb. Ik denk aan deze website, de tijd en energie die ik erin heb gestoken, en de belemmering die ik opzij moest zetten dat vast niemand op mijn verhalen zat te wachten. Durf ik dit? Mijn kwetsbaarheid delen met de buitenwereld? Met trillende handen heb ik toen mijn website gedeeld met vrienden en familie, en pas een paar dagen later online. De trotsheid die door mijn lijf heen ging bij die eerste positieve reactie op mijn blog van een onbekende ouder, geeft me nog de rillingen.  Door doorzettingsvermogen maakte ik die website, en door los te laten, deelde ik de website met anderen.   

Vechten of loslaten. Wanneer komt welke van pas? Als ik de vertaling maak naar autisme, dan wordt er bij autisme gesproken over een ‘beperking’. Online research op de term ‘beperking’ geeft verschillende definities aan, zoals: ‘iets dat ervoor zorgt dat er mogelijkheden begrensd worden’, ‘niet volmaakt zijn’ of ‘iets niet kunnen’. Dit is ook wat ik veel in verschillende literatuur gelezen heb en in trainingen heb meegekregen: Kinderen met autisme krijgen informatie anders binnen dan kinderen zonder autisme en is het o.a. dus zaak dat wij als ouders onze kinderen helpen door te leren wat de sociale context is. Zo leerde ik bijvoorbeeld eerder al om mijn kind ‘dankjewel’ te laten zeggen als hij een cadeau kreeg (zie mijn eerdere blog). Dat werkte gelijk! Dat gaf houvast: het gevoel dat ik hem kon helpen en het bespaarde hem vreemde blikken.

Nu blijkt in mijn zoon zijn hoofd te zitten, dat hij bepaalde dingen niet kan, omdát hij autisme heeft. Nog steeds, dagelijks, worden er bij ons thuis minimaal 20 keer per dag dingen tegen elkaar gezegd die kwetsend en respectloos zijn en pijn doen. Dit duurt nu al vele jaren. Tijd voor de jongste om uit te leggen waarom hij iets vraagt, zegt, of verbaasd kijkt, is er niet: de oudste gaat gelijk in de aanval. Voor mijn gevoel had ik al zoveel geprobeerd en uitgelegd, gevochten om dat gedrag te keren. Soms is het een paar dagen de helft minder en dan opeens begint het weer. Het stopt nooit. Mijn normen en waarden werden keer op keer bezoedeld en het bleef keer op keer pijn doen.

Uiteindelijk gaf ik de hoop op dat dat het nog zou veranderen. Geloofde er in dat mijn oudste inderdaad door zijn autisme dit niet kon leren. Ik dacht dat ik het losliet. Ik stopte wel met vechten, maar ik kon het tegelijkertijd niet loslaten. Mijn frustratie erover nam alleen maar toe. Ik werd er zo krankzinnig van als er weer iemand werd afgeblaft, dat ik mijn geduld verloor. Schreeuwde dat ze moesten stoppen. Het maakte geen indruk. Tot dat gesprek vorige week met de psycholoog, waar duidelijk werd hoe erg het me dwars zat, dat het stukje respect naar elkaar thuis ontbrak, en me in veel dingen belemmerde. Ze liet me inzien, dat er wel een weg voor mij was om dat respect weer terug te pakken en orde op zaken te stellen.

‘Divorce the story of your limitations and Marry the truth of all your unlimited capacity’ (Robbins). Ik ging weer geloven in mijzelf dat ik het tij wel kon keren: dat ik het respect voor elkaar weer terug in huis kon brengen. En ik ging autisme niet meer zien als beperking, en besloot dat mijn oudste dit wel kon leren. Daar zou hij heel hard voor moeten werken, maar hij kon dit. En dat heb ik hem ook gezegd. Hij geloofde me niet. Ik zei tegen hem: ‘Ik weet dat je het moeilijk vindt. Heel moeilijk vindt. Maar ik heb voorbeelden, waarin ik heb gezien dat jij het wel kunt. Dat jij je wel in kunt houden. Dus jij kan dit’. Als ik hem complimenten geef, doet hij meestal zijn handen op zijn oren. Dus koos ik ervoor om een schrift te pakken en bij het eerste succesmoment dat gelijk die middag kwam, schreef ik op wat hij had gepresteerd en hoe waanzinnig knap dat van hem was. Tranen… want wat een gevecht levert hij en wat gun ik hem dat hij ervaart dat hij dingen wel kan.

Ik legde het schrift op de hoek van de tafel en gaf hem aan dat als hij het wilde lezen, hij het er altijd bij mocht pakken. Toen hij het even later ging lezen, schudde hij zijn hoofd en wilde stukken tekst geïrriteerd wegstrepen. Ik was hem voor en zei: ‘Nee nee, dit zijn mijn woorden, mijn waarheid, en daar mag jij niet doorheen krassen’. Hij las het verder door, en smeet het nog nèt niet weg… Om het vervolgens in de dagen erna als ik niet keek even door te bladeren of er al iets nieuws in stond.

Loslaten dat autisme een beperking is, en vechten voor het respect voor allemaal terug in huis, was het beste wat ik de afgelopen weken heb gedaan. Door telkens te herhalen wat de afspraken zijn, en wat bij respect naar elkaar past, is er meer ruimte ontstaan om elkaar te laten uitspreken, wordt er echt meer oprecht sorry gezegd als het toch mis gaat, en zie ik dat ze elkaar meer ruimte geven. Het werkt! En wat was dit nodig. Niet alleen voor de kinderen. Ook voor mij.

Ja, ook voor mij. Want deze website gaat over in hoeverre autisme effect heeft op ons dagelijks leven, maar wat leer ik toch veel. En wat geeft het inzicht, ook richting mijn werk, relaties, en in hoeverre ik elke keer weer de keus heb om los te laten, of om te vechten. En dat vergeet ik nog al eens regelmatig. En dan ga ik de mist in. En dan kan ik een flinke tijd balen van mezelf. Maar, om nog een laatste quote van Tony Robbins op te gooien: ‘Don’t let failures stop you’. I won’t.

Link naar filmpje van Tony Robbins ‘8 pieces of Life Changing Advice’ waar de genoemde quotes in terugkomen vind je hier: Robbins

***

Signaal bij nieuwe blogs?

Ik plaats gemiddeld 1 keer per maand een nieuwe blog. Wil je een seintje krijgen als de nieuwste online staat? Klik dan rechts onderin deze website op ‘volg’ en voer je e-mailadres in. Je krijgt dan een mailtje als er een nieuwe blog is geplaatst. Let op: deze kan ook in je SPAM-mailbox terecht komen.

Je kan ook de Facebookpagina ‘Autisme Houten’ volgen. Daar zal een link worden geplaatst als er een nieuwe blog online staat.

NB: Ik ben eind 2017 begonnen met bloggen. Ik laat alleen mijn laatste geschreven blogs online staan. Wil je de rest lezen? Neem dan contact met me op.

6 Replies to “Wat laat je los, en waar vecht je voor?”

  1. Wat ontzettend herkenbaar en pakkend beschreven! Nu dat ik dit lees realiseer ik me dat ik hier bij ons thuis ook heel erg tegen aan loop. Dit geeft weer kracht om verder te gaan. Dank je wel!

    Like

  2. Onze puberdochter weet pas sinds haar 13e dat ze ASS heeft, en zij zegt dus ook redelijk vaak dat kan ik niet.
    Helder en duidelijk beschreven.

    Like

  3. Ik zit dit met tranen in mijn ogen te lezen. Dit vind ik hét moeilijkste punt thuis: dat er zo veel gesnauwd en geroepen wordt. Ik word er soms mistroostig van. Wat ben ik blij om te lezen dat je het hebt kunnen omkeren. Dat geeft me moed. Nu nog een manier vinden die hier kan
    werken. Bedankt om dit te delen.

    Like

  4. Ja, ja, ja en ja…… sjonge zeg wat een herkenning!!! blij dat ik tussen alle moppers, het gedoe, de lelijke woorden, de zorgafspraken en het geregel door even tijd heb genomen om me aan te melden voor je site/ blogs. Super initiatief. Hoop dat iedereen elkaar zo een beetje met en door jou website en blogs weer op het goede of een verder spoor kan zetten. Mooi!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s