Dag 3 is scheepsrecht

Vandaag vraag ik me serieus af waarom ik ’s ochtends überhaupt nog opsta. Als de jongens net naar school zijn vertrokken, draai ik me om naar de keuken en aanschouw de bende. Dit zal er overal wel bij horen: klodders tandpasta op de vloer, een volle keukentafel die nog afgeruimd moet worden en mijn haar half gekamd. Maar dat de oudste (10) scheldend op zijn broertje op de fiets vertrokken is naar school, de jongste (8) in tranen er achteraan en ik boos en verdrietig thuis achterblijf terwijl ik ze eigenlijk gezellig naar school zou brengen, is vast niet bij iedereen onderdeel van het dagelijkse plaatje. De hoop, als ik ’s ochtends ontwaak dat het nu wel een keer soepel zal lopen, die is er inmiddels echt niet meer. En dan vraag ik me af: waarom stá ik in Godsnaam nog op om die verrekte broodtrommels te vullen en keer op keer zo gefrustreerd te raken.

Dit is dag 3 dat de jongens bij mij zijn. Het is nu vrijdag. Op dag 1 zit de jongste ontspannen op de bank. ‘Mam, ik voel me veel beter na een ochtend thuis blijven en bijkomen. De buikpijn is helemaal weg’. Hij mag even op ‘stroom’ (stroom is dé verzamelnaam voor tablets, computers, laptops, de Wii en mobiele telefoons). Ik verheug me erop dat de oudste zo komt. Nadat ze 5 dagen bij papa zijn geweest, vind ik het fijn om ze weer bij me te hebben. Met meestal wel een grote reserve: ik weet nooit in welke bui ze thuiskomen. Zeker bij de oudste niet. Daar komt hij aanfietsen. Ik straal. Hij werpt 1 blik naar binnen en zijn gezicht schiet gelijk op onweer. Hij smijt zijn fiets neer, roept woest: ‘Ja hoor! Die *** zit véél meer op stroom dan ik vandaag!’ en gaat zonder gedag te zeggen achter de boom in mijn voortuin zitten.

Ik besluit hem even te laten. Ik zeg tegen de jongste: ‘Je broer is bang dat jij meer op stroom mag dan hij vandaag, en is daar erg boos over. Als hij straks boos gaat doen tegen jou, dan heeft dat niets met jou te maken schat’. Hij knikt begripvol.

Na een minuut of tien komt de oudste binnen. Hij smijt de spullen uit zijn tas op het aanrecht, gooit zijn schoenen door te kamer, en mikt zijn sleutels in de hoek op de grond. Dan ploft hij in de stoel. Hij kijkt me heel boos aan en zegt: ‘Die sukkel van een broertje van mij; die is lekker de hele ochtend thuis en vast heus niet echt ziek geweest, en die *** die mag dus ook veel meer op de stroom dan ik’. Ik ben even stil en ga bij hem zitten. Hij snauwt: ‘HOOR JE ME WEL!?’. Ik zeg rustig: ‘Ja lieverd, ik hoor je. Ik begrijp dat je bang bent dat hij meer op stroom mag dan jij. Je trekt alleen conclusies, die je niet zeker weet. Als je me vraagt hoe het zit, kan ik je antwoord geven’. Dan lukt het hem om rustig zijn vragen te stellen en zijn we in fijn contact met elkaar.

In de middag komt een vriendje van de jongste spelen. Supergezellig, vinden wij. Behalve de oudste: die blijft in zijn hoofd zitten met dat de stroomtijd niet eerlijk verdeeld is. Ondanks dat ik allang duidelijk heb toegelicht dat het gewoon eerlijk verdeeld is vandaag. Ik word er inmiddels tureluurs van, die discussie elke keer. ‘Ik wil niet meer dat je ernaar vraagt of over praat’, zeg ik tegen hem. ‘Lukt dat niet, dan ga je op je kamer mopperen’.

Als het vriendje de Nintento Switch uit zijn tas haalt, zie ik de paniek bij de oudste toenemen. Ik heb daarvoor al met de jongste afgesproken dat zijn broer een kwartier mag meekijken. Maar zodra zijn broer naast de jongens gaat zitten, zet de jongste zijn stekels op en snauwt naar mij: ‘Ja doei, hij mag écht niet meekijken!’. Nadat ik hem heb herinnerd aan de eerder gemaakte afspraak, gaat het kwartier in. Ik zie de onrust bij beide broers, en ook ik  houd mijn hart vast of dit wel goed gaat. Dat kwartier trekt wel heel erg langzaam voorbij. Na nog wat heen en weer gesnauw tussen de broers, maar zonder een grote explosie, zijn die eindeloos durende 15 minuten eindelijk voorbij. En dan barst de bom pas echt.

Op de trap is de oudste compleet in paniek. ‘De stroomtijd klopt niet mam, echt niet! Hij zit er veel meer op dan ik! En waarom komen er eigenlijk kinderen spelen hier? Dat ***joch moet hier weg. Er is niets eerlijk. Jij bent een waardeloze moeder. Je MOET NU! die Nintento Switch uitzetten. Help me nou, help me dan!’ Ik zit bij hem en leg mijn hand op zijn schouder. Ik zeg nog: ‘Ik zie dat je in paniek bent, ik weet dat je boos bent, en toch zal je moeten accepteren dat mama de stroomtijd regelt. Ik wil dat je erover ophoudt’. Dan vliegt hij vloekend en tierend naar boven en ik hoop maar dat het vriendje niet kan horen wat daar geroepen wordt. Ik ga beneden op de stoel zitten en laat de bui over ons heen komen. Ik weet niet wat ik nog kan doen of zeggen, behalve accepteren dat het is zoals het is. Wat de oudste vervolgens ook over mij roept, probeer ik me niet te laten raken en in mijn flow van een geduldige, behoorlijk sterk pedagogische manier van optreden, te blijven.

Na een lange, moeizame dag, waarbij toen de oudste weer helemaal rustig was, de jongste het laatste uur volledig dwars ging liggen, komt bij de oudste de aap uit de mouw. Hij wil ook een vriendje om te spelen. En dat hij die eigenlijk nooit heeft, doet hem heel veel verdriet.

Nu, op dag 3, als mijn grens is bereikt en ik me uitgeblust voel, komen de woorden van de oudste van woensdag wel binnen. ‘Moordenaar!’ Dat is was hij in zijn boosheid en paniek riep. ‘Ik wil dit leven niet meer! Ik wil dood! En mama, als jij mij niet helpt, dan ben jij dus een moordenaar!’ De realiteit van zijn woorden doet pijn. Ik weet dat ik ontzettend veel voor hem doe en hem de ruimte geef om zichzelf te zijn en hem help te groeien; anderzijds voel ik me ook onder druk gezet.

Elke dag opnieuw is het gedoe. Veel uitleggen, veel boze buien, veel ontploffingen. En elke dag opnieuw vraagt dus ook weer veel geduld. En situationeel moederschap. Want elke situatie, elk kind, vraagt weer een andere aanpak. En dat maakt het zo ingewikkeld. Zo intensief en dus uitputtend. En is op dag 3 een driftbui van het-maakt-geen-bal-meer-uit-van-wie-dan-ook over de hoeveelheid melk in een beker teveel gevraagd en is mijn grens bereikt, de energie op, en moet ik weer opladen. Opladen door de natuur in te gaan, door te praten met een heel fijn iemand die er voor je is omdat je je mag voelen zoals je je voelt, en ook door te bloggen. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben. Ik had ervoor kunnen kiezen om de krachtterm die mijn oudste woensdag riep niet te gebruiken. Maar ook daarmee ontken ik de realiteit. En ook de realiteit van jou, die andere ouder,  die met soortgelijke situaties geconfronteerd wordt en waar jij ook dagelijks mee te dealen hebt. En ik weet ook dat jij en ik dezelfde liefde voor onze kinderen delen, en dat we weten dat als onze kinderen het anders zouden kunnen, dat ze het anders zouden doen. En dat ze heel veel van ons houden.

——————————————————————————————————-

*** Ik kreeg de volgende tip van Jonneke van KOEKIE (www.symptomen-autisme.nl): ‘Het conflict is ontstaan door de stroomtijd (en de diepere oorzaak is het niet hebben van het vriendje). Je zoon gaat in strijd omdat hij iets onredelijk vindt en krijgt daar niet genoeg bevestiging in. Dat maakt het nog moeilijker voor hem en daarom blijft het in zijn hoofd zitten. Je hebt rustig en duidelijk uitgelegd dat de stroomtijd eerlijk is verdeeld. Maar in zijn wereld, zijn beleving, is dat niet zo. Je zou eens kunnen proberen zijn ‘beleving’ gelijk te geven: ‘Ik snap het, jij vindt dat de stroomtijd niet eerlijk is verdeeld en dat is heel irritant voor jou. Ik snap het, dat je daar boos van wordt, hoe zullen we het oplossen?’ Hoe zou hij daar op reageren?‘ Dank je wel Jonneke! ***

Ik plaats gemiddeld 1 keer per maand een nieuwe blog. Wil je een seintje krijgen als de nieuwste online staat? Klik dan rechts onderin deze website op ‘volg’ en voer je e-mailadres in. Je krijgt dan een mailtje als er een nieuwe blog is geplaatst. Let op: deze kan ook in je SPAM-mailbox terecht komen.

Je kunt ook de Facebookpagina ‘Autisme Houten’ volgen. Daar zal een link worden geplaatst als er een nieuwe blog online staat.

5 Replies to “Dag 3 is scheepsrecht”

  1. Wat schrijf je treffend. Het raakt me.
    Heel herkenbaar… Succes met de opvoeding van je liefhebbende kids.

    Groetjes Cobi van der Velde

    Like

  2. Ik heb vandaag je blogs gelezen. En herken ook heel veel!! Wat ik heel sterk voel is ‘het moment dat je hoort dat je kind autisme heeft en je verteld het aan andere’ dat dekt NOOIT de lading van wat dit allemaal inhoudt. Wat er allemaal achter de ‘veilige deur’ gebeurd, want buiten die veilige deur valt het toch allemaal best mee??!(zucht) Wat andere nooit zullen zien, nooit zullen voelen en nooit zullen snappen….Hoeveel je aan het uitleggen, deescaleren bent, structureren, brandjes blussen, jezelf volledig opzij zetten. Pfff
    Gelukkig is daar dan jouw blog. Ik ben niet alleen. Jij bent niet alleen. Wij zijn niet alleen.
    Ik zou graag je vorige blogs lezen, die niet op de site staan. Kan dat?

    Like

  3. Zooooo herkenbaar… Stroomtijd. Tja. Dat is een goede daags probleem. Mijn oudste van 12, ook game freakzijn ding. Zijn wereld.. Zijn ontsnapping aan de druk van dagelijks leve leven. Welke halt zet je hierop? Een kind wat 2 uur met lego speelt zeg je ook niet zo snel.. En nu eens wat anders gaan doen, hoor! Voor mij geeft het rust. Voor zijn zusje ook.. Want anders ko. En ook de woorden.. Wat een. *** zusje. Met alle lelijke woorden en verwijten naar mij en haar. Vreselijk. Overal kan hij zich redelijk netjes gedragen. En bij mama mag hij “zichzelf uiten”. Veilige haven. Daar ben ik blij mee, soms niet… Had ik maar minder problemen. En van de andere kant de k ik.. Ik ben sterk genoeg.. Ik kan dit aan…. Gelukkig lees ik steeds meer verhalen. Hoe het so. ’s thuis gaat. Herkenning. Erkenning.. Ik ben niet de enige… Ik doe het goed. 😍

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s