Jij kunt alles leren

De oudste zit nu in groep 7. Een leeftijd, waarop hij duidelijk steeds meer bewust wordt van zijn eigen gedrag en (hoe dat afwijkt van) dat van leeftijdsgenoten om hem heen. Ik merk dat aan zijn vragen, ik merk het aan de manier waarop hij zijn emoties uit en ik merk het aan het feit dat hij meer nadenkt en benoemt over zijn eigen kunnen. En zijn conclusie van de laatste weken is duidelijk: ‘Ik doe alles verkeerd, en ik kan niets leren’.

Autisme en wat een kind wel/niet kan leren, vind ik een lastig gebied. Ik wil mijn kind niet overvragen, maar ik wil mijn kind ook niet ondervragen, waarmee ik hem beperk en misschien ook wel het idee geef dat ik denk dat hij het niet kan.

Ervaring uit het verleden met hem heeft me daar terughoudend in gemaakt. Als hij echter duidelijk een hele sterke wens heeft voor een verandering, dan gaan we dat avontuur wel aan. En is het vooral uitproberen. Ik moet dan wel mijn vooraf ingecalculeerde achteraf-schuldgevoel dat ik hem toch overvraagd heb, voor lief nemen. Maar met angst voor wat kan mislukken, komen we allebei niet verder, en dat is ook zeker niet de boodschap die ik mijn kinderen wil meegeven.

Het onderwerp waar we de afgelopen periode mee aan de slag zijn gegaan begon zo: ‘Mama, ik wil niet meer naar de speciale opvang, ik wil alleen thuis zijn’. Alleen naar huis fietsen en 3 uur alleen thuis blijven als ik aan het werk ben, is nogal een verantwoordelijkheid. Hij zal zich dan alleen thuis moeten kunnen vermaken (wat nog lastig voor hem is, als hij niet op ‘stroom’ mag) en zich ook alleen moeten kunnen redden, mocht hij boos uit school komen of er onverwachts iets onderweg naar huis gebeuren.

Over deze stap win ik een hoop informatie in: bij mijn zoon, bij het sociaal team, de speciale opvang, en uiteindelijk is daar een plan uitgekomen, waarbij de oudste een aantal belangrijke vaardigheden in zelfstandigheid bij de opvang gaat oefenen, die nodig zijn om zich straks alleen (onderweg naar) (t)huis te kunnen redden.

Na 8 dagen, gaan we evalueren samen. Dan kunnen we goed zien wat al goed lukt, en waar nog extra oefening nodig is. Zijn er 2 dagen geweest dat alle 6 de vakjes groen zijn, dan is hij er al klaar voor om alleen thuis te zijn.

Als ik mijn oudste het plan uitleg, is hij nogal geïrriteerd. Geïrriteerd, omdat hij er zoveel voor moet gaan doen. En ook: ‘Mam, dit kan ik nooit. Dit gaat me echt nooit lukken’. ‘Lieverd, het zal hard werken voor je zijn, maar heb vertrouwen in jezelf. Jou gaat dit lukken. Het is helemaal prima als het na 8 dagen niet gelukt is om een dag helemaal op groen te krijgen. Dan kijken we wat nog lastig is, maken we daar nieuwe afspraken over en dan zal het je daarna wel lukken’. Een hoop gefrons is zijn reactie. Hij heeft er duidelijk weinig vertrouwen in.

Dag 1 verloopt hartstikke goed.

Aan het eind van de dag haalt hij 4 van de 6 vakken groen. Ik vind het een superprestatie! Hij vindt duidelijk van niet. En hij is boos. ‘Dit is helemaal niet goed! Wat een idioot plan! Ik ga dit never nooit kunnen’. Dag 2 verloopt minder. ‘1 vak maar groen!’, roept hij uit. Woest is hij. En teleurgesteld. Als ik hem op dag 3 bij de opvang kom halen, ligt het formulier ondersteboven. Ik mag het resultaat van de dag duidelijk nog niet zien. Er volgt een discussie over hoe vaak hij per dag ‘per ongeluk’ mag schelden. Want hij roept een scheldwoord soms automatisch en slaat daarna zijn hand voor zijn mond omdat hij beseft dat dat niet mocht. We maken een afspraak dat het woord shit wel 3 keer per ongeluk gebruikt mag worden. De rest niet. En uit dat assortiment was er die dag helaas wel een flinke langsgekomen.  

Dus het 6e vak wordt niet groen, maar oranje. Hij scheurt het formulier doormidden en een dikke driftbui is het gevolg.

Schreeuwen, huilen, de opvang vervloekend. Al het positieve kan hij niet binnen laten komen: in zijn ogen betekent 1 oranje vak dat alles is mislukt. Zo zonde… dat hij zelf niet inziet, wat een geweldige prestatie hij geleverd heeft en hoe ontzettend dichtbij hij is. Wij zien het als een overwinning; hij ziet het als een groot, groot falen, en heeft geen vertrouwen meer in zichzelf.

Dag 4. Een foto van de opvang komt binnen in mijn Whatsapp. Ik zie 6 GROENE VAKKEN! Als hij zijn fiets die avond bij mij komt halen en ik hem ernaar vraag, zie ik zijn ogen stralen. ‘Het is me gelukt mam’. O, wat ben ik trots. Wat een doorzetter! En de trots die ik in zijn ogen zie, is onbetaalbaar.

Als ik op dag 5 de opvang binnen stap, zie ik een jongen die overloopt van zelfvertrouwen. Wéér 6 groene vakken! Hij zegt: ‘Terwijl ik helemaal geen fijne dag had op school. En mam, zelfs die 3 keer shit heb ik niet gezegd, terwijl het wel mocht!’. ‘En’, voegde de begeleidster daaraan toe: ‘ondanks dat hij van de stoel af viel vanmiddag’. ‘Ja’ , zegt mijn zoon vervolgens: ‘ik had het F-woord al in mijn gedachten, maar zei het nèt op tijd niet!’.

’s Avonds in bed zeg ik tegen hem: ‘Ik denk, dat jij gewoon echt alles kan leren, als je het zelf graag wilt’. ‘Nou, ook weer niet alles hoor mam. Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik uit een boek moet gaan leren straks op de Middelbare school’.

Over 2 weken gaan we oefenen met alleen thuis zijn. En ook daarvan weten hij en ik nu zeker: ook dát, kan hij!

2 Replies to “Jij kunt alles leren”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s