Zorgen om brusje (deel 1)

Een brusje is een broertje of zusje van een zorgintensief kind

April 2019

‘Wie wil je uitnodigen voor je kinderfeestje?’, vraag ik mijn jongste zoon die over 3 weken 9 jaar wordt. ‘Ik weet het niet mama. Ik heb volgens mij helemaal geen vriendjes. En elke keer als ik iemand uitnodig, word ik niet teruggevraagd’. Slik. Ik tel 1 kinderfeestje in de afgelopen 2 jaar waar hij voor uitgenodigd is. Hij kreeg nog wel eens een uitnodiging van jongens uit de klas, maar dat werd er elk jaar eentje minder. Tot hij door niemand meer uit de klas gevraagd werd. Zijn hoop was gevestigd op die ene nieuwe jongen uit de klas. Die verjaardag ging recent stilzwijgend voorbij… zonder uitnodiging. En toen we laatst bij zijn voetbalvriendje in de auto zaten, en dat jongetje zei: ‘Ik ben binnenkort jarig!’, begonnen de ogen van mijn zoon te sprankelen. Waarop hij hoopvol aan zijn voetbalmaatje vroeg: ‘Mag ik op jouw kinderfeestje komen?!’. Het antwoord was gelijk ‘Ja!’. Mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van de blik in de ogen van mijn kind. Tot dat jochie een minuut later zei: ‘O nee, volgens mij toch niet; de jongen met wie ik het samen vier wilde jou niet uitnodigen, want hij kende jou niet’. Tranen in de ogen van mijn zoon; tranen in mijn hart.

Een blik terug in de tijd: van geboorte tot eind 2017

Mijn jongste gaat sinds zeer jonge leeftijd gebukt onder enorm afwijzend gedrag van zijn grote broer. Zijn broer die altijd al alles regelt en bepaalt, waar zijn broertje zich dan altijd aan moet conformeren. Doet hij dat niet, dan dwingt hij het af. Vroeger met wegduwen, schreeuwen, of zelfs het wippertje van zijn broertje wegdraaien van de televisie zodat hij niet meer kon kijken. Maar ook keer op keer benoemen wat zijn broertje allemaal fout doet. Nu weet ik inmiddels waar dit gedrag vandaan komt, echter is dit zeer hardnekkig en blijft dit gedrag van de oudste naar de jongste nog dagelijks terugkomen. Echter, de oudste leert zoveel, dat er momenten zijn dat hij ontzettende mooie dingen richting zijn broertje laat zien. Maar de jongste heeft zich inmiddels aangeleerd dat hij bij voorbaat als de oudste in de buurt komt, al begint te schreeuwen. Alsof hij zo in die jaren geprogrammeerd is.

In 2017 wordt het sociale gedrag van de jongste zorgelijker. Ondanks al onze inspanningen om zijn negatieve gedrag te corrigeren, verbetert dit niet. Gedrag waarin hij continu in verzet gaat, ook bij de dagelijkse handelingen zoals een sok aantrekken of tanden poetsen. Met een brutale mond en een hoop gegil en gescheld als reactie. De discussie gaat hij elke dag opnieuw weer aan. Hij gaat altijd uit van het negatieve: als iemand hem per ongeluk aanstoot, dat is die ander gelijk dom en stom en dat spreekt hij ook gelijk uit. Als kinderen in de klas aan het werk zijn, en zijn eigen werk is af, tikt hij andere kinderen aan of gaat hun werk ‘corrigeren’ en benoemen wat ze verkeerd doen. Als ze hem vragen om op te houden, gaat hij lachen en gaat hij door, of ze krijgen een snauw. 

Hij heeft tevens een behoorlijke flinke fantasie. Zo overtuigend, dat ik niet weet wat wel en niet waar is. Nu hebben wij echt smakelijk gelachen over die giraffe die Sinterklaas had meegenomen naar school. Maar het gaat veel verder dan dat. Als hij geen zin heeft om een schone broek aan te trekken, dan zegt hij dat hij die gisteren met papa heeft gekocht en het zonde is als hij die maar 1 dag aan heeft (en nee… die broek had hij al veel langer). Als ik hem bij voetbal kom ophalen en een ouder mij vertelt hoe knap ze het vindt dat hij een klas heeft overgeslagen, kan ze niet geloven dat het niet waar blijkt te zijn, omdat hij het zo vol overgave aan haar had verteld. Hij kan zelf niet uitleggen waarom hij dit soort verhalen vertelt. En blijft het doen.

Ik heb zo vaak geprobeerd met hem te praten over zijn gedrag. Het is erg lastig. ‘Maar mama, als je niet mooi kan tekenen, dan is dat toch ook gewoon heel dom?’. Ik probeer hem keer op keer uit te leggen hij dit wel mag denken, maar beter niet kan zeggen, omdat kinderen dat vervelend vinden om te horen. Of het nu waar is, of niet. Over dat het niet nodig is dat hij dingen verzint. ‘Maar mam, ik WIL het zo graag’. Hij lijkt echt goed te luisteren, maar het lukt hem niet om dit gedrag te stoppen.  

Een keer zei hij: ‘Mama, er zit iets in mij. Ik heb vast ADHD, of autisme ofzo. Ik kan het niet leren’.

Eind 2017: is er toch meer aan de hand?

Eind 2017 besluiten we hulp in te roepen en laten we onze dan 7,5-jarige zoon ook psychodiagnostisch onderzoeken. Want is er niet toch ook bij hem meer aan de hand? Ook wil ik zijn vraag serieus nemen: is er een reden dat het hem (lastig) lukt om ander gedrag aan te leren?

Vanuit het psychodiagnostisch onderzoek en een daarop volgend 6-wekelijkse observatie in een groep met andere kinderen, is in maart 2018 de conclusie dat er onvoldoende aanwijzingen zijn om autisme of ADHD vast te stellen. Wel wordt duidelijk dat hij zichzelf overschreeuwt naar andere kinderen toe om daarmee zijn onzekerheid te willen maskeren en op die manier kinderen af lijkt te stoten. Hij stelt zichzelf dan ook boven anderen om zich beter te voelen. In hun verslag schrijven ze dat die onzekerheid mogelijk voor een deel te verklaren is vanuit het gedrag van zijn oudere broer richting hem. Eerder lijkt onzekerheid en angst om te falen onder de gedragsproblemen te liggen die hij laat zien. 

Het advies is om hem zoveel mogelijk positieve ervaringen te laten opdoen met andere kinderen buiten het gezin, wat een positieve invloed zal hebben op zijn zelfbeeld. Beetje lastig, zonder vriendjes… (lees binnenkort verder in deel 2)

One Reply to “Zorgen om brusje (deel 1)”

  1. Alle aandacht gaat naar het jongste kind. Persoonlijk zou ik het zo aanpakken: richt je zoveel mogelijk op het oudste kind, en verbeter zijn gedrag ten opzichten van het jongste kind. Doordat het oudste kind in gaat zien wat hij heeft aan gericht( hoeft niet zozeer bespreekbaar te worden. Het is voor de oudste waarschijnlijk een levenslang bewustwordings proces om in te zien hoezeer je mensen om te heen schade aan kan brengen door je gedrag. ) bij zijn jongste broertje, en in deze/dit “constructie/conflict “ verandering gaat brengen wordt het jongste kind stapje voor stapje geheeld. Het heeft enorm veel tijd nodig. Misschien is dit een conflict wat voor de rest van hun leven(oudste en jongste kind) zal spelen en helen. De ouders kunnen ondersteunen waar nodig, maar geef de kinderen de ruimte om dit samen te helen. (Kennelijk is dit hun levensopdracht. En vergeet vooral niet dat het samen komen van de ouders en de kinderen met elkaar is afgesproken voor dat ieder werdt geboren. ) Persoonlijk vind ik de ouders en de broers zeer moedig om dit leven wat zo complex lijkt te beleven in deze wereld waar voor dat je het weet je een stempel opgeplakt krijgt. Soms is het belangrijk om situaties met een “ helikopter vieux” te benaderen voordat we allerlei etiketten op gaan plakken. Sterkte gewenst met het inzien wat de juiste stappen zijn.
    Hartelijke groet. 💖

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Jeanet Baak Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s