Zorgen om brusje (slot)

Augustus 2019

We zijn in Frankrijk. Mijn vriend, de jongste en ik bouwen een dammetje. Dan vinden we een steentje, in hartjesvorm. Ik bewaar deze om mee te nemen naar ons vakantiehuisje. Als de dam klaar is, gooi ik blij een steentje weg, om na een paar tellen beteuterd te kijken. Oeps, dat was het hartensteentje. Mijn jongste zoon schrikt. ‘Maar mam, je moet ‘m zoeken!’. Ik vind het niet zo belangrijk, en geef aan dat ik tijdelijk van het steentje heb genoten. Mijn zoontje speelt nog even in het water. Als we even later teruglopen naar het huisje, komt hij trots naar me toelopen. ‘Mam, kijk eens wat ik heb gevonden!’. Met trots showt hij mij het hartensteentje. Ik ben ontroerd en opeens is dat hartensteentje voor mij heel belangrijk geworden.

Ongevraagd iets liefs doen voor de ander. Heerlijk om te doen en ook heerlijk om te ontvangen

Ik vind het fijn om een ander blij te maken, en als ik het ontvang voel ik me belangrijk en gezien. Het thema ‘niet gezien worden’ heeft ook een keerzijde. Namelijk: als die lieve dingen niet vanzelfsprekend zijn, als je het gevoel krijgt dat je onbelangrijk bent. Vanuit mijn jeugd is dat gevoel ontstaan, met name vanuit pestgedrag op de basisschool en heeft blijvende krassen opgeleverd. Krassen die mijn eigenwaarde en gedrag beïnvloeden, ondanks alle liefde die ik om mij heen krijg. Mijzelf overschreeuwen, dingen laten die ik eigenlijk toch wil: ik moet continu scherp blijven om mijn eigen pad te durven blijven volgen en mensen door mijn eigen onzekerheid niet buiten te sluiten.

Ik zie hetzelfde al jaren bij mijn jongste. Het zichzelf overschreeuwen, de boze buien, het tegenwerken. Hij voelt zich niet gehoord en niet gezien. De genegenheid van zijn broer is nooit vanzelfsprekend geweest, eigenlijk heeft hij er nooit van zijn broer mogen ‘zijn’. Als die genegenheid er nu af en toe wel is, dan zie ik hem instant opbloeien. Helaas zijn die momenten nog zeldzaam en kan ik niet anders dan mijn hoop en verwachtingen op meer genegenheid van de oudste naar de jongste loslaten en mijn focus te verleggen. Daarom laat ik los om in de rest van de geschiedenis van mijn jongste zoon te graven en te verwoorden op papier.

Het enige waar ik mij op wil gaan focussen, is om mijn kind zijn gevoel voor eigenwaarde weer terug te geven

Ik wil de krassen die bij hem al zijn ontstaan zoveel mogelijk wegpoetsen. Zijn eigenwaarde teruggeven. Ik wil mijn zoon laten zien en ervaren dat ik hém zie, dat ik hém hoor, dat ik hém begrijp. Ik begrijp zijn verzet, zijn intens boze buien, waarom hij zijn woede kan richten op wie hij liefheeft. En zijn verdrietige bui daarna nog meer. Ik wens dat het gevoel gezien te worden en er  helemaal te mogen zijn zoals hij is, weer helemaal in zijn systeem vervlochten raakt. En ik weet gewoon zeker dat zijn verzet tegen regels en grenzen daardoor zal verminderen.

En hij mag ook weten dat als ik eens uit mijn slof schiet richting de jongens, dat bijna altijd te maken heeft met dat ik me niet gezien voel. En dat ook ik hier nog in te leren heb. En zo doen we het uiteindelijk samen. Die focus op de dag van vandaag geeft rust. Ik hoef me alleen te richten op het hier en nu. Het verleden wordt vervaagd, de toekomst niet te voorspellen. ‘De enige plaats waar werkelijke verandering mogelijk is en waar je het verleden kunt oplossen, is het Nu’ (Eckhart Tolle).

————————————————————————————————-

Boekentips:

‘Niets’ – Maaike Helmer (pestverleden/burn-out/inzicht)

‘De kracht van het Nu’ – Eckhart Tolle (bevrijd jezelf van je verstand/ego laten varen/bewust leven)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s