Dank je wel

16 februari 2018

In de begintijd, toen ik mij begon in te lezen over autisme, las ik in het boek ‘Geef me de 5’ veel over het visualiseren van het gedrag dat je verlangt van een kind met autisme. Daar waar de meeste kinderen op een gegeven moment leren, begrijpen of aanvoelen dat als je een cadeautje krijgt, dat je bedankt of op zijn minst inslikt om te zeggen dat het wel een erg goedkoop cadeautje lijkt, is dit voor kinderen met autisme niet altijd zo vanzelfsprekend. Dit sociale gedrag komt niet vanzelf, gaat ook niet vanzelf komen, en het is jouw taak om het sociaal wenselijk gedrag uit te leggen. En dus het liefste te visualiseren.

Ik dacht: ik ga het gewoon eens proberen en pakte het onderwerp: ‘cadeautjes krijgen’. Want ehm… wat bezorgde mijn oudste zoon mij met regelmaat het schaamrood op de kaken bij zijn regelmatig primaire negatieve reacties op echt de meest waanzinnige leuke, lief bedachte cadeau’s die hij kreeg van al die lieve mensen. Ik begreep zijn reacties niet, vond het ook erg onaardig en corrigeerde hem. Zijn reactie op mijn correctie was vervolgens frustratie en onbegrip. ‘Mam, het is toch ook een kinderachtig cadeau!?’ Uitleg waarom je dat dan beter niet hardop kan zeggen, kwam niet bij hem binnen.

Na het inlezen en ervaringen van eerdere verjaardagen, kwam ik er dus uiteindelijk achter dat hij 1. Gewoon eerlijk is en zegt wat hij vindt. 2. Niet begrijpt dat hij niet gewoon eerlijk mag zijn en zeggen wat hij vindt. 3. Het niet begrijpt dat andere mensen juist geprobeerd hebben iets liefs voor hem te kopen. 4. Het heel erg frustrerend vindt dat zijn ouders dit ook nog eens niet begrijpen.

Uiteindelijk ben ik met mijn zoon gaan zitten, en heb ik uitgetekend wat ik van hem verwachtte als hij een cadeau zou krijgen. De opdracht was om bij álle cadeau’s ‘DANK JE WEL’ te zeggen. Ja, dus ook bij de lelijke, goedkoop ogende, kinderachtige, kleine, saaie, vreselijk stomme cadeau’s. ‘Oké’ was zijn reactie. De tekening kwam op de muur in de woonkamer.

De dag van zijn verjaardag. De eerste komt binnen, geeft zijn cadeau, het wordt uitgepakt, ik zie een vertwijfelend gezicht. Ik houd mijn adem in, voel de spanning oplopen en mijn zoon zegt: ‘Dank je wel’.

Pffffffffff. No way! Het werkt!

Hij loopt naar me toe, geeft mij het cadeau en fluistert in mijn oor: ‘Ik vind het echt heel erg stom’. Wat een mijlpaal.

Aan het eind van de dag op bed, verzucht mijn zoon: ‘Ik begrijp het niet hoor, waarom geeft iedereen niet gewoon wat ik heb gevraagd; je gaat het toch niet zelf verzínnen’. Oeps. Dus zo werkt het in zijn hoofd. Ook dit moet ik uitleggen. Toen kwam ik er dus achter dat er ook nog een 5 is. Namelijk: 5. Hij wil precies weten wat hij gaat krijgen. En bij de volgende verjaardag wist mijn zoon dat ook. Van tevoren. En hij vond het prachtig. Geen verrassingen, geen stomme cadeau’s, maar gewoon: duidelijk. Wat een rust gaf ons dat allemaal.

Wil je meer lezen over autisme en verjaardagen vieren? Kijk dan hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s