Opzouten vuilnismannen

12-03-2018

Schaamteloos. Ik wil mij soms ook nog zo lekker schaamteloos laten gaan, zoals een kind dat kan. Alle emoties de vrije loop laten. Effe lekker blèren. Omdat ik moe ben. Omdat ik het effe zat ben. Omdat het zo lekker ontlaadt. Even onbedaarlijk uit mijn panty schieten, bagger ongeduldig, of gewoon onbedaarlijk onaardig. En dan het liefst ook nog hardop. Om mij vervolgens mijn ogen uit de kop te schamen.

Toppunt was die ene keer zo’n 4 maanden geleden. Dat was zo’n ochtend van schaamteloos even alles eruit knallen. We hadden nog 5 minuten om met de auto bij school te komen en precies voor mijn neus stopte de vuilniswagen. Daar stond ik dan te wachten. Hardop pratend (veilig met mijn autoraampje dicht natuurlijk, zodat de vuilnismannen het niet zouden horen): ‘Dit is toch geen tijd om de kliko’s te legen?! Zijn jullie helemaal mesjokke? Er zijn ook mensen die naar school moeten hoor, zien jullie niet dat het bijna half 9 is???!!! Denk effe na, sjonge jonge jonge jonge jonge… &^%^*#@#@’. Waarop mijn jongste zijn raampje opendraait, zijn hoofd er doorheen steekt en roept: ‘Opzouten vuilnismannen, mijn moeder moet erlangs’. Slik. Shame on me.

Daar waar ik hun emoties probeer te reguleren en ze te leren daar op een goede manier mee om te gaan, geef ik in dit geval natuurlijk het totaal verkeerde voorbeeld. Daarentegen is het natuurlijk ook belangrijk voor mijn kinderen om te merken en te weten dat mama soms ook moe of chagerijnig is en even helemaal niets meer wil. Net als dat ik mijn kinderen steeds beter leer lezen en vooraf aanvoelen wat nodig is, leren mijn kinderen naarmate ze ouder worden ook steeds beter waar hun moeder blij van wordt. En dus ook waar mama van flipt. Zo leren we uiteindelijk steeds meer een weg te vinden in ons gezin en rekening met elkaar te houden.

Wat betreft het rekening houden met hun moeder, leverde laatst een prachtig moment op in de auto. Na een drukke ochtend vol kinderverhalen- en problematiek, had ik echt even behoefte aan het niet hoeven praten of nadenken. Het was nog 10 minuten rijden naar mijn ouderlijk huis, en ik merkte dat ik even op wilde gaan in de vrolijke muziek op de radio en geen vragen wilde beantwoorden. Even dat verstand op nul. Ik had die vraag om stilte in de auto wel eens eerder, zonder succes trouwens, geprobeerd. Dus daarom pakte ik deze keer de auti-communicatie uit de kast, en maakte ik de opdracht heel concreet: mama wil rust, kunnen autorijden zonder vragen te beantwoorden of conflicten op te lossen, dus: niet meer praten tot we bij opa en oma zijn over 10 minuten.

En toen was het stil. Ik zing zachtjes mee met de muziek. De oudste houdt wijselijk zijn mond dicht. Binnen een minuut zegt de jongste: ‘Mama, jij mag ook geen geluid maken, dus je mag niet meezingen’. Ik zeg niets. ‘Maham, stop met meezingen’. Ik bedenk me dat ik wellicht niet duidelijk ben geweest over mijn meezingen met de radio. Dus licht ik ook dat nog duidelijk toe, waarna ik mijn kinderen weer op stil zet. De jongste begint weer. ‘Mam, hoe lang is het nog rijden? Mam, waarom geef je geen antwoord?’ Mam?’ Mahááááam, hoor je me niet?’. Waarop mijn oudste tegen de jongste zegt: ‘Je mag niets vragen. Mama zegt dat toch duidelijk. Ze wil even stilte’. Ik grinnik inwendig. De 5 minuten daarna is het helemaal stil. Dankzij mijn wijze zoon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s